Å drive næringspolitikk for Sørlandet er mangfaldig og byr på mange spennande møte med entusiastar innan sitt felt. Mediesaka sist veke var den store pakka til den maritime industrien på Sørlandet.
Men eg har også hatt gleda å møte entusiastiske representantar for ei heilt anna næring. For nokre dagar sidan fekk eg vere med på møte og omvising med dei som driv med juletre og pyntegrønt på Agder.
Alf
To dagar før 1. mai fekk Sørlandet ei gledeleg melding. Maritim industri som det er mykje av på Sørlandet, fekk ei skikkeleg pakke for å møte dei problema som oppstår i kjølvatnet av finanskrisa.
Det er spesielt gledeleg at Sørlandet fekk eit av fem senter for innovasjon, ein såkalla inkubator. Men også dei andre elementa i pakka vil vere til stor nytte for industrien på Sørlandet. Det gjeld blant anna auken i rammene for Garantiinstituttet for eksportkreditt.
Skal den maritime industrien utvikle seg vidare og sikre arbeidsplassane, er det viktig at den satsar på den nye veksande marknaden for miljøteknologi. Derfor har industripakka eit sterkt fokus på forsking, innovasjon og miljøteknologi.
Eg er opptatt av å endre det offentlege verkemiddelapparatet slik at det motiverer næringslivet til å satse sterkare på miljøteknologi. Blant anna har eg gått inn for at Garantiinstituttet for eksportkreditt også skal støtte miljøteknologi. For ei tid sidan presenterte eg denne ideen i Dagens Næringsliv. Dette er eit av fleire miljøtiltak som kom på plass i samband med industripakka.
Som sørlending i næringskomiteen er det gledeleg å konstatere at det blei gjennomslag både for å satse på Sørlandet og på miljøteknologi.
Alf
Posta under Næring og miljø, Stat - region - kommune - velferd
Merkt arbeidsplassar, industri, miljø
Min 1. mai-tale i Lyngdal
Gratulere med dagen!
I dag er det 120 år sidan den første 1. mai-feiringa i Norge. I alle desse åra har arbeidarbevegelsen brukt dagen til å kjempe for rettferd og solidaritet, både nasjonalt og internasjonalt. Denne dagen har arbeidsfolk reist krav og kjempa for saker som har revolusjonert samfunnet vårt. Vi har kjempa fram faglege rettar og eit velferdssamfunn som vi kan vere stolte av.
————————————————–
Første mai er ein kampdag for internasjonal solidaritet mot undertrykking, utbytting og imperialisme. Det utanrikspolitiske verdsbildet er i endring. Men dei grunnleggande forholda er uendra. Dei rike, vestlege landa har mindre enn 20% av befolkninga i verda. Men dei legg beslag på meir enn 80% av ressursforbruket, og dei står for 70% av militærutgiftene. Grov økonomisk urettferd og overlegen militærmakt er eit dårleg utgangspunkt for fredeleg sameksistens. Det einaste som kan sikre fred, er rettferdig fordeling av ressursar og makt.
Norsk folkehjelp har skapt ein fin første-mai-tradisjon. Kvart år samlar dei inn pengar til eit prosjekt for internasjonal solidaritet. I år går pengane til Ecuador, Kambodsja og Sudan. Dei skal gå til organisasjonar som arbeider for rettferdig fordeling og folkestyre. Desse landa lid under fattigdom, undertrykking og vanstyre. Dei undertrykte i desse landa treng vår støtte, og aksjonen til Norsk Folkehjelp er ein anledning til vise vår solidaritet.
I fjor samla Norsk Folkehjelp inn midlar til å bygge opp att Gaza etter den brutale angrepet frå okkupasjonsmakta Israel. Men Israel legg store vanskar i vegen for oppbyggingsarbeidet, og lidingane held fram. Gjennom mange år har Israel okkupert land og fråtatt palestinarane retten til å leve et verdig liv. Dette må det bli ein slutt på. Palestinarane må få sitt eige land med grenser frå før krigen i 1967. Vi får ikkje fred før vi får slutt på ulovleg okkupasjon og undertrykking.
Det er også på tide å få slutt på vår deltaking i krigen i Afghanistan. Dette er ein krig der dei sivile tapa aukar frå år til år, og det vestlege militærapparatet blir stadig meir upopulært blant folk flest. Krigen har heller ikkje redusert faren for internasjonal terrorisme slik tilhengarane hevda.
Konflikten i Afghanistan har inga militær løysing. Den må løysast med politiske og humanitære tiltak. Når overmakta fører krig som rammar sivile, skaper det bitterheit – ikkje varig fred. SV har argumentert for at vi skal starte samtalar som kan skape den politiske løysinga som alle etterlyser. Då vi tok opp denne problemstillinga for eit år sidan, blei vi møtt med sterk kritikk. Men etter at Obama presenterte dei same tankane, har kritikken stilna.
———————————————————————————
Det er ikkje berre krig og konflikt som gjer framtida utrygg.
Dei rike landa driv rovdrift på det globale ressursgrunnlaget. Vi har skapt ei klimakrise som truar livsgrunnlaget for heile kloden, og som vil ramme dei fattige hardt. Eit krafttak må til for å snu denne utviklinga i tide. Jo lenger vi ventar, jo meir dramatiske tiltak må til for å redde kloden. Dei rike landa kan ikkje lenger drive rovdrift på resten av kloden. Vi må ta hovudansvaret for å snu utviklinga. Det er usolidarisk å basere vår velstand på ein oljepolitikk som akselererar klimaproblema. Klimaet tåler ikkje at vi pumpar opp all olje som finst. Då er det heilt unødvendig og heilt uforsvarleg å starte oljeutvinning i dei sårbare områda og dei viktige fiskefelta i Lofoten og Vesterålen. Katastrofen i Mesikogulfen viser oss kva vi har i vente om vi gamblar med miljøet og dei fornybare ressursane.
———————————————————–
Enkelte hevdar at vi ikkje treng første mai lenger. Det er ikkje meir å kjempe for, blir det hevda. Min påstand er tvert i mot at første mai er viktigare enn på lenge. Vi har kjempa fram ein velferdsstat som vi kan vere stolte av. No må vi på nytt på barrikadane for å hindre at høgrekreftene med Fremskrittspartiet i spissen riv ned det vi har bygd opp.
Høgresida kjem stadig med nye utfall mot velferdsstaten og dei faglege rettane. Dei vil ha privatisering og marknadsliberalisme. Fremskrittspartiet med Høgre på slep vil gjere velferd til handelsvare og skape eit samfunn for dei med tjukke lommebøker.
Men stadig fleire innser no at privatisering og New Public Management fører til suboptimalisering og byråkrati. Privatiseringsbølgja blei snudd då den raudgrøne regjeringa kom til makta.
Det første den gjorde, var å stoppe Clemet si storstilte privatiseringa av den offentlege skolen. Fellesskolen er eit av dei stoltaste element i vår velferdsmodell, og den er verdt ein kamp. No står kampen om å skaffe nok ressursar til å sikre kvaliteten i skolen. Vi må kjempe for ein skole der alle elevar får anledning til å lære og å utvikle seg, uavhengig av bakgrunn og interesser. Men først og fremst må vi satse på læraren og styrke bemanninga i skolen.
————————————————
Høgre og Fremskrittspartiet er ein del av ein internasjonal marknadsliberalistisk bevegelse som hadde sterk medvind for ein del år sidan. Resultatet blei finanskrisa. Marknadsliberalismen skapte rikingar og ei finanskrise som kasta tusen på tusen ut i fattigdom. Den tidlegare sentralbanksjefen i USA, Alan Greenspan, sette bjølla på katten. Han la skulda for finanskrisa på eit marknadsliberalistisk system som baserer seg på reinspikka egoisme.
Norge har takla krisa betre enn noko anna land. Det kan vi og den raudgrøne regjeringa vere stolte over. Vi satsa på velprøvd motkonjunkturpolitikk og har så langt klart oss med moderat arbeidsløyse. Den borgarlege regjeringa i Sverige valde å satse på tradisjonell høgrepolitikk og skattelette. Resultatet blei større arbeidsløyse, og arbeidsløysa blant ungdom i Sverige nærmar seg no 30%.
Høgresida sin ideologi skapte finanskrisa, og venstresida sin ideologi redda oss ut av den. Like vel ser det ut som om høgresida har framgang i opinionen. Det kan vi ikkje stå roleg å sjå på. Vi må opp på barrikadane og kjempe for det vi trur på. Vår politikk er ikkje berre meir solidarisk. Den skaper også stabil vekst og grunnlag for ein trygg velferdsstat. Det har finanskrisa vist.
———————————————————————————–
På eit område har vi framleis store utfordringar, og der er likeløn. Kvinner tener berre 85% av det mennene får. I tillegg må mange kvinner nøye seg med ufrivillig deltid. Spørsmålet om likeløn er ein del av lønsoppgjeret. Men regjeringa må også ta ansvar gjennom trepartssamarbeidet og ved innføring av lover og reglar. Norge treng ein brei politikk som bidrar til eit likestilt og familievennleg arbeidsliv. Barne- og likestillingsminister Audun Lysbakken har alt annonsert at dette arbeidet er i gang.
Vest-Agder ligg på botnen av alle likestillingsstatistikkar. Det er ein situasjon vi ikkje kan leve med. Vi har snakka lenge nok. No er det på tide å handle. Alle ordførarar, alle politiske parti og alle fagforeiningar på Agder må no gi likestillingsarbeidet førsteprioritet.
—————————————————–
Som mange veit, så har eg bakgrunn frå industrien. Norsk industri ligg i verdstoppen når det gjeld kompetanse og teknologi. Ingen andre plasser finn vi så brei kompetanse på alle nivå i organisasjonen, frå operatør til direktør. Norsk industri blei stilt overfor strenge miljøkrav i 70- og 80-åra. Industrien tok utfordinga og utvikla ny teknologi som takla miljøkrava og som gav industrien ein internasjonalt leiande posisjon.
No står vi overfor nye utfordringa knytt til den internasjonale klimakrisa. Med den miljøstandarden og den energieffektiviteten som norsk industri har, står den godt rust til å møte dei nye utfordringane. Og klimakrisa skaper også nye muligheiter. Industrien er eit viktige element i løysinga på klimakrisa. Og klimasamfunnet skaper nye marknader. Mange bedrifter på Sørlandet har alt posisjonert seg i denne marknaden som er i kraftig vekst. Torsdag denne veka la regjeringa fram ein industripakke for å vidareutvikle denne industrien. Og eg hadde gleda av å vere med på å få den fram.
—————————————————————————————-
Første mai er solidaritetens dag. Solidaritet md dei som fell utanfor i vårt eige land – solidaritet med dei som lever med undertrykking, fattigdom og krig kring om på kloden – og solidaritet med framtidige generasjonar som må lide om vi ikkje løyser klimaproblema.
Ha ein fortsett god første mai.
Posta under Fagleg politikk, Fordelingspolitikk
Merkt bustad, første mai, Likestilling, miljø, solidaritet, utdanning
Bygda der eg voks opp
FrP med Høgre på slep vil avvikle hovudavtalen i landbruket, fjerne reguleringar og satse på marknadsliberalisme. Her er litt av mitt innlegg i ein slik debatt:
Landbruket er ei viktig næring, og eit sentral element i arbeidet for å sikre levande bygder.
I ei verd der mange svelt, har vi plikt til å ta vare på vår evne til å produsere mat. Vi må ta vare på den dyrka jorda som tidlegare generasjonar har dyrka opp og halde i hevd. Eit aktivt landbruk er også grunnsteinen i arbeidet for å skape levande bygder, og det legg grunnlaget for andre næringar i distrikta.
Det dyrka arealet utgjer berre 3% av landet vårt. Derfor er det viktig for samfunnet at det blir halde i hevd for å sikre matvareproduksjon og bidra til verdiskaping og levande bygder. For å oppnå dette får næringa støtte over statsbudsjettet. Denne samarbeidsmodellen er viktig for landbruket og for busettinga i distrikta.
For ei tid sidan var eg på møte med leiaren i Bondelaget i mitt heimfylke. Ho fekk spørsmål om det ikkje var problem med reguleringane i landbruket. Svaret kan det vere grunn til å merke seg. Ho sa: ”Kvar enkelt av oss kan av og til irritere oss over enkelte reglar. Men vi som lever av landbruket, veit at vi må ha reglar for å sikre næringa – og livsgrunnlaget til kvar enkelt av oss på lang sikt.”
Norsk landbruk vil ikkje overleve med ein marknadsliberalistisk landbrukspolitikk. Derfor er det viktig å vidareutvikle samarbeidet mellom bøndene og staten. Og eit samarbeid inneber både rettar og plikter. Det er det som skaper eit livskraftig landbruk og levande bygder.
Alf
Alf ombord i sjark
Ein del av stortingsgruppa til SV har hatt nokre fantastiske dagar i Lofoten og Vesterålen. Veret og naturen var fantastisk. Og det sterke engasjementet mot oljeboring var like imponerande. Vi møtte er rekke næringslivsrepresentantar, frå fiskarar og fiskemottakseigarar via ein aktiv reiselivsbransje til gryndarar innan fornybar energi. Alle hadde tru på at det er eit stort potensiale for å vidareutvikle desse berekraftige næringane og skape trygge og varige arbeidsplassar. Vi fekk presentert solid dokumentasjon på at oljeboring er ein trussel for denne berekraftige næringsutviklinga.
Arealkonflikt og forureiningsfare trur fiskeria. Reiselivsnæringa har profilert ein fantastisk urørt natur og sameksistens med fiskenæringa, noko som vil bli umogeleg med oljeaktivitet. Sist men ikkje minst rekna mange med at oljeindustrien i ein kort periode vil skaffe nokre godt betalt arbeidsplassar som ville tappe del lokalt baserte næringane for arbeidskraft.
Overalt der vi kom, var konklusjonen at oljeboring og oljeaktivitet vil true langt fleire arbeidsplassar enn den vil skape. Det luftslottet av midlertidige arbeidsplassar som oljelobbyen prøver å marknadsføre, truar ei berekraftig næringsutvikling.
Mange av dei vi møtte, kunne fortelje om ein svært aktiv lobbyaktivitet frå Statoil og resten av oljelobbyen. Det blir brukt store ressursar for å kjempe fram eit ja til oljeboring, blei det hevda. Det skulle ha vore interessant å vite kor mange titals millionar oljelobbyen brukar for å kjempe fram ei bestemt politisk løysing.
Hamna i Stamsund
Hamna i Stamsund
SV hyllar Natur og Ungdom md blomster, og Natur og Ungdom takkar SV for motstanden mot oljeborin med påskeegg.
Posta under Uncategorized
Merkt arbeidsplassar, energi, industri, lofoten, miljø, olje, senja, vesterålen, ytringsfridom
Dei siste åra har norske media kappast om å klage over dårleg integrering av innvandrarar. TV og aviser er fulle av eksempel på kor dårleg det har gått. Høgrepopulistisk propaganda har blitt politisk korrekt i den norske mediekvardagen. Det er ikkje måte på kor dårleg det står til og kor mykje betre situasjonen er i marknadsliberalistiske og konservative land.
Difor var det med undring og glede eg las samandraget av Norsk Monitor i Aftenposten før helga. Der får vi vite at nordmenn blir stadig meir positive til innvandrarar. Jo fleire innvandrarar det er i eit lokalmiljø, jo meir positive er nordmenn til sine nye landsmenn. Det viser at den politisk korrekte svartmalinga blir avslørt når folk har høve til å gjere seg opp sine eigne meiningar basert på eigne erfaringar.
Faktum er at integreringa går relativt bra i Noreg i forhold til andre land som det er rimeleg å samanlikne seg med. Audun Lysbakken dokumenterte dette i ein brei gjennomgang av integreringspolitikken. Tal frå Statistisk Sentralbyrå viser klart at integreringa går betre jo lenger ei folkegruppe har vore i landet, sjølv om det er variasjonar. Seinast i dag fekk vi presentert desse tala i eit program på P2 på NRK. Men det er ein heilt annan bodskap som dominerer TV-kanalane og framsidene i dei store avisene. Desto meir gledeleg er det at folk ikkje lar seg overkøyre av den politisk korrekte svartmalinga.
For å vere politisk korrekt, burde eg ha avslutta dette innlegget med ei presisering av at vi har langt att før vi kan vere nøgde med situasjonen, og at vi har mange skrekkeksempel på dårleg integrering og konsekvensane av den. Men det er det mange andre som brukar spalteplass på, så eg står over og vel å sjå det positive i denne fredelege påsketid.
Alf
For nokre veker sidan gjekk det ein debatt i Fædrelandsvennen om sal av Agder Energi. Enkelte prøvde å rettferdiggjere salet. Men det blei etter kvart grundig dokumentert at Kristiansand kommune og andre kommunar har tapt milliardbeløp på salet.
No ser vi konsekvensane av ei anna feilvurdering som blei gjort samtidig. Sentrale personar i den politiske og administrative leiinga i Kristiansand kommune stolte ikkje på demokratiet. Dei hadde lite tiltru til at dei folkevalde evna å ta det overordna ansvaret for slike milliardbeløp. Derfor blei Cultiva oppretta, og stiftelsen fekk overført salssummen.
Vi i SV gjekk i mot å etablere ein stiftelse for dette formålet. Å overføre midlane til ein stiftelse var det same som å sette demokratiet på sidelinja i ei av dei største sakene i Kristiansand kommune si historie. Vårt alternativ var å etablere eit fond med føringar for korleis det skulle forvaltast og korleis overskotet kunne disponerast. Vi ønska at bystyret skulle ha det overordna ansvaret, og vi ville ha valde fagpersonar til å fordele overskotet til kulturformål.
Dersom denne modellen hadde blitt vald, kunne vi unngått den situasjonen som no har oppstått med underkjenning av lånet til kulturhuset Kilden.
Alf
Posta under Uncategorized
Merkt Agder Energi, Cultiva, demokrati, folketyre, kultur
I dag fekk vi den gledelege nyheita om at General Electric etablerer seg i Noreg med forsking og pilotproduksjon innan havvindmøller. Dette viser at kampen for å gjere miljøteknologi til ei viktig næring, ber frukter. Eg og SV gjekk til val på å skape arbeidsplassar innan miljøteknologi. Mange stilte spørsmålsteikn ved om det var realistisk. Men no ser vi at denne industrien kan fange opp overkapasitet i andre bransjar. SV har vore pådrivar for å etablere miljøteknologi som eit viktig satsingsområde for den raudgrøne regjeringa. Det har vi blant anna gjort gjennom å etablere 8 forskingssenter for miljøvennleg energi, FME. Det er tydeleg at dette har blitt lagt merke til også internasjonalt. No er det viktig at vi følgjer opp med fleire tiltak.
Alf
Ein forkorta versjon av denne bloggposten stod på trykk i Fædrelandsvennen i dag.
Fædrelandsvennen har presentert utrekningar som kan gi inntrykk av at salet av Agder Energi lønte seg for Kristiansand kommune. Men ei rask overslagsberekning gir eit anna bilete. I følgje Fædrelandsvennen selde Kristiansand kommune 22,5% av aksjane i Agder Energi i 2002. Dersom kommunen hadde halde på desse aksjane, ville dei i perioden 2003 til 2009 gitt ei avkastning på 0,94 milliardar kroner. Cultiva og Sørlandets kompetansefond, som til saman fekk overført meir kapital enn det Kristiansand selde sine aksjar for, gav i same periode ei samla avkastning på 0,71 milliardar kroner i følgje avisa.
Tapa blir langt større når vi ser på verdistiginga i selskapet. Samanliknar ein med andre kraftselskap som har blitt omsett, er det ikkje urimeleg å tru at verdiauken er på opp mot 10 milliardar kroner. For dei aksjane som Kristiansand kommune selde, utgjer det om lag to milliardar kroner. Fædrelandsvennen argumenterer med at dette er ei verdistigning som ikkje kan realiserast utan å miste aksjemajoriteten. Men det viser at salet skjedde på feil tidspunkt. Sal av ein del av aksjane på eit seinare tidspunkt hadde gitt langt større inntekter. Eit av argumenta mot sal var nettopp at verdien kom til å stige, noko som blei blankt avvist av dei som ville selje. Men det beste alternativet ville ha vore å sitje med aksjane og ta i mot eit godt utbytte samtidig som vi gjennom verdistigning byggjer opp ein solid reserve.
Det kan også vere av interesse å rekapitulere litt av debatten kring salet av Agder Energi. Dersom vi ikkje hadde klart å reise ein sterk kamp mot sal, er eg redd for at kommunane på Agder hadde mista aksjemajoriteten. Det kunne ha ført til mindre fokus på å bygge kompetanse og utvikle aktiviteten i selskapet. Resultatet kunne ha blitt ei utarming av eit viktig industrielt lokomotiv på Agder. Vi står no overfor ein periode som kan bli krevjande for industrien, og då er slike industrilokomotiv ekstra viktige for regionen. Agder Energi som andre vasskraftselskap haustar av våre felles naturressursar. Det er ikkje unaturleg at slike selskap er i offentleg eige for å sikre verdiane for fellesskapet.
Det bør også nemnast at fleire fagmiljø har karakterisert prosessane kring sal av Agder Energi som lite demokratiske. Men det er ein større diskusjon som det vil føre for langt å gå inn på her.
Alf
I dag skal eg snakke om pelsdyrnæringa i Stortinget. SV meiner at erfaringane hittil tyder på at det er vanskelig å ha ein pelsdyrproduksjon som sikrar god dyrevelferd.
Her er vi på linje med fråsegner frå Den Norske Veterinærforening. Alt i 2001 peika den på at pelsdyrhald byr på store utfordringar når det gjeld dyrehelse. Og i fjor haust uttalte foreninga følgjande:
”Dagens pelsdyrhald er basert på å halde aktive rovdyr i små nettingbur. Driftsforma betyr at dyra ikkje får tilfredsstilt naturlege åtferdsbehov.
Den Norske Veterinærforening har tidligare uttrykt skepsis til pelsdyrhald. På tross av gode intensjonar i næringa, viser det seg at det framleis er store dyrevelferdsmessige problem i pelsdyrhaldet. Den Norske Veterinærforeining meiner derfor at tida no er moden for å vurdere avvikling av alt pelsdyrhald i Noreg.”
Vi kan ikkje gå på akkord med krava til dyrehelse for å produsere pels til luksusforbruk. På bakgrunn av dyrehelsesituasjonen i næringa vil SV arbeide for eit forbod mot pelsdyrhald i Noreg.
Alf
Alf Holmelid 