Category Archives: Demokrati og folkestyre

Nei er ikkje nok, Jonas!

NeierikkjenokSlagordet «nei til sal av Noreg» går som ei farsott over landet. Og det er bra. Det er på tide at folk står opp for fellesskapet og for arvesølvet vårt. Men engasjementet bør ikkje stopp der. Det er ikkje nok å seie nei til sal. Vi må ha ein aktiv statleg investeringspolitikk som legg til rette for grøn omstilling og sikrar framtida for norsk industri. Det er på tide å utfordre Arbeiderpartiet og Jonas Gahr Støre til å lytte til forslaget frå Fellesforbundet og LO om eit fond for langsiktige strategiske investeringar.

Historisk har det vor brei politisk støtte for at staten på vegne av fellesskapet skal eige sentrale naturressursar og infrastruktur. Vasskrafta og elektrisitetsforsyninga er klassiske eksempel. Høgresida går med jamne mellomrom til angrep på det statlege eigarskapet, også på kjerneområda. Det kjem tydeleg til uttrykk i den nye eigarskapsmeldinga og i den nye fiskeripolitikken. Men også Arbeiderpartiet har sendt sentrale naturressursar på børs gjennom delprivatiseringa av Statoil.

Kampen mot sal av Noreg er eit viktig signal om at folk forstår verdien av statleg eigarskap. Men det er ikkje nok med eit nei. Vi er inne i ein periode som ropar etter meir statleg engasjement i norsk industriutvikling. Langsiktig strategisk eigarskap er ei stor mangelvare her i landet, og mange nøkkelbedrifter har komme på utanlandske hender dei siste åra. Den framtidsretta bedrifta Elkem solar blei nyleg seld til Bluestar som er dominert av den kinesiske stat. Bluestar har oppført seg som ein seriøs eigar, men spørsmålet er om den langsiktige teknologiutviklinga fortsatt vil bli lagt til Noreg.

Norsk industri har vist stor omstillingsevne. Men den står no overfor store utfordringar som krev langsiktige strategiske investeringar. Noreg har potensiale til å bli verdsleiande innan grøn teknologi og berekraftig produksjon. Men det vil krevje store og langsiktige investeringar, og norske kapitalistar har vist liten interesse for industrielt eigarskap. Skal vi ta vare på Noreg som industrinasjon, må staten utøve eit aktivt eigarskap og vere med på å bygge framtidas industri. Vi kan diskutere form og organisering, men staten må investere, ikkje berre seie nei til sal. Vil du lytte til fagrørsla og støtte ei slik satsing, Jonas?

Alf

Dette innlegget står på trykk i Klassekampen i dag.

Massiv protest mot Pediga i Kristiansand

PedigamarsjFor nokre dagar sidan tok Kristiansand mot Rasisme og sentrale personar i Sosialistisk Ungdom initiativet til ein alternativ demonstrasjon då det blei kjent at Pediga hadde planlagt å marsjere i gatene. Snart slutta dei fleste ungdomspartia seg til, og det blei eit massivt frammøte på Nedre torg i Kristiansand i går ettermiddag. Pediga mønstra eit tital personar på Øvre torg. Den alternative markeringa mønstra tre- fire hundre. Her er min appell til folkemengda:

Det er fantastisk å sjå at så mange møter opp her i dag på kort varsel. Det er flott å sjå at eit breitt spekter av ungdomsparti frontar kampen mot framandfrykt og for inkludering. Det lovar godt for framtida.

Pegida som har sitt utspring i Tyskland, marsjerer i dag i gatene i Kristiansand.
Det sender ein kald gufs inn over byen vår.
Dei spreiar fordommar og feilinformasjon om folk i vår by
Dei skaper misstru, frykt og konflikt. Pegida vil stenge ute muslimar frå landet vårt og bryte med menneskerettane og internasjonale asylavtaler.
Det er haldningar vi ikkje har sett sidan jødeparagrafen blei fjerna.

Vi er samla her i dag for å vise at vi ikkje vil finne oss i at slike tankar får slå rot i Kristiansand. Vi vil ikkje la Pegida øydelegge byen vår med sin propaganda.
Vi skal møte skremselspropaganda med fellesskap og solidaritet.
Vi skal møte misstru med inkludering og samhald.
Vi skal møte fordommar med kunnskap og samtale.

Frammøtet her i dag viser at vi er mange som vil ta ansvar for å hindre at Pegida får nedslagsfelt for sine giftige haldningar. Men det er ikkje nok. Vi må føre denne kampen kvar dag på arbeidsplassen, på skolen og i nabolaget. Vi må ta kontakt på tvers av skiljeliner og legge grunnlaget for eit inkluderande samfunn.

Den beste måten å bekjempe dei haldningane som Pediga står for, er å skape tillit mellom folk. Då fjernar vi grunnlaget for den mistrua og den frykta som Pediga prøver å utnytte. Vi må skape eit samfunn der alle kjenner at dei er verdsatt og ønska.

NEI til Pegida! JA til inkludering, samhald og fred!

Fellesskap eller segregering

Barnehage_c3Noreg er eit land med moderate forskjellar, lågt konfliktnivå og stor tillit mellom folk. I den offentlege fellesskolen møtest alle uavhengig av økonomi, sosial status og religion. Det legg grunnlaget for eit breitt fellesskapet på tvers av alle skiljeliner. Men no ser vi ei utvikling der stadig fleire bryt med fellesskolen. Det er derfor all grunn til å spørje kor langt denne utviklinga kan gå før vi undergrev fellesskolen og den egalitære norske samfunnsmodellen.

Vi har stor tillit til kvarandre og til styresmaktene her i landet. Noreg og dei andre nordiske landa skil seg ut i internasjonale undersøkingar om samfunnstillit. Her er det ein stor prosent av dei spurde som svarar at «Folk flest er til å stole på». Det er mange årsaker til at vi har så stor sosial kapital her i landet. Små økonomiske forskjellar skaper tillit mellom folk og mellom folk og styresmaktene. Men også fellesskolen er ein heilt sentral basis for å skape tillit på tvers av alle former for skiljeliner i samfunnet.

Det er mange gode grunnar til å ta vare på tilliten og fellesskapet. For eit par år sidan gav to forskarar ut ei bok med tittelen Ulikhetens pris. Her blir det dokumentert at samfunn med moderate forskjellar og stor tillit mellom folk har mange positive kvalitetar. I slike samfunn er folkehelsa betre, og folk lever lenger enn i samfunn med store forskjellar og sosiale skiljeliner. På den andre sida skaper mangel på tillit og fellesskap eit høgare konfliktnivå i samfunnet og meir kriminalitet.

Det breie fellesskapet vi har her i landet, er også viktig for arbeidslivet og næringslivet. Mange bedriftsleiarar peikar på at norske arbeidstakarar er sjølvstendige og pålitelege, og dei er flinke til å samarbeide på tvers av fagområde og organisasjonsgrenser. Det er all grunn til å tru at fellesskapet i den offentlege fellesskolen er ein viktig basis for denne sosiale kompetansen. Dette er eit av våre sterkaste konkurransefortrinn som det er vanskeleg for andre land å kopiere. Vi bør ikkje skusle det bort med ideologisk funderte privatiseringseksperiment.

Diverre ser vi no at det er stadig fleire som vil bryte ut av den offentlege fellesskolen og etablerer private alternativ. Dagens regjering legg til rette for ei slik utvikling i langt større grad enn tidlegare. Den raudgrøne regjeringa blei samde med Kristeleg folkeparti om ei privatskolelov som opnar for private skolar med eit religiøst grunnlag eller med alternativ pedagogikk. Nokre få prosent private alternativ kan det nok vere rom for utan å setje fellesskolen og det breie fellesskapet i fare. Men den blå regjeringa går mykje lenger og opnar for reine kommersielle skolar. Dei legg til rette for privatisering i eit omfang som trugar fellesskolen og fellestanken i det norske samfunnet.

Mange hevdar at den offentlege skolen må ha konkurranse for å bli betre, og at vi derfor treng mange private tilbod. Dei som hevdar det, bør setje seg inn i kva som har skjedd i Sverige. Der har den konservative regjeringa lagt til rette for storstilt privatisering, med store negative konsekvensar som resultat. Våre naboar i aust har hatt kraftig tilbakegang i resultata i skolen. Dei har også opplevd dramatiske konkursar som har kasta elevane på gata over natta. Jo fleire private skolar vi får, jo større blir desse problema, og jo vanskelegare blir det for den offentlege skolen å bygge eit breitt fellesskap og sikre eit godt og mangfaldig tilbod til alle.

Det blir også hevda at private skolar skaper meir mangfald. Det kan kanskje vere tilfelle med eit lite innslag av alternative skolar. Men etablering av privatskolar fører ofte til mindre mangfald og mindre valfridom. Private vidaregåande skolar tappar fellesskolen for elevgrunnlag og ressursar. Det fører gjerne til at det blir færre studieretningar å velje i mellom, spesielt i distrikta. Retten til å melde seg ut av fellesskapet for enkelte blir fagleg tvang for andre. Vi har alt sett konturane av ei slik utvikling i Vest-Agder.

Fellesskapet og den offentlege fellesskolen er av uvurderleg verdi for det norske samfunnet. Det er sjølve basisen for den norske samfunnsmodellen. Elevane får erfaring med mangfaldet i det norske samfunnet og kompetanse til å handtere det. Det legg grunnlaget for samfunnssolidariteten, livskvaliteten, og produktiviteten i landet vårt. Eg vil derfor be dei som vurderer å etablere privatskolar, og dei som har tenkt å tilrå at dei får starte opp, om å ta inn over seg dette ansvaret. Løft blikket og tenk på verdien av eit mangfaldig fellesskap og ein sterk samfunnstillit.

Alf

Innlegget er på trykk i Fædrelandsvennen 2. juli

Vil NHO og Civita bryte ned samfunnstilliten?

penger_jpg_imagelargeTillit er ein verdifull samfunnsressurs som vi har tatt godt vare på her i landet. Den skaper livskvalitet, og den er eit av våre viktigaste konkurransefortrinn i ein tøff internasjonal konkurranse. Derfor er det med undring vi registrerer at NHO-direktør Kristin Skogen Lund og Civita-leiar Kristin Clemet gjer sitt beste for å øydelegge denne verdien.

Større forskjellar synest å vere svaret på det meste for NHO og Civita. Skal vi få orden på skolen, må vi auke lønsforskjellen blant lærarane. Det fekk vi høyre då NHO nyleg arrangerte konferanse om læring. Vi har også fått vite at vi må svekke trygdeordningane og skape større forskjellar for å få fleire i arbeid. At større forskjellar er gift for samfunnstilliten, har dei lite forståing for.

Eg har brei kontakt med næringslivet på ulike nivå. Der finst det mange syn på kva som må til for å bygge eit robust næringsliv. Men ein ting er det brei semje om. Vi har sjølvstendige og engasjerte arbeidstakarar som tar initiativ på tvers av organisasjonsgrenser når det er nødvendig. Mange ser dette som eit av våre viktigaste fortrinn for å utvikle eit konkurransedyktig næringsliv.

Det er liten tvil om at små forskjellar og stor samfunnstillit er ein viktig basis for samfunnsutviklinga så vel som for konkurransekrafta. Wilkinson og Pickett har dokumentert dette i boka Forskjellenes pris. Forskarar som professor Karl-Ove Moene har komme fram til noko av det same basert på analyse av den norske økonomien. Moene peikar på at lite spenn i lønsnivået fremmar nødvendig omstilling og innovasjon.

Med ny regjering ligg det til rette for at insentiv og større forskjellar vil erstatte tillit og ansvar på stadig fleire område. Offentleg sektor er bygd på tillit til at dei tilsette brukar kompetanse og tildelte midlar til best for brukaren og samfunnet. Insentivsystem bryt med denne grunntanken og føreset at folk må premierast eller konkurranseutsettast for å gjere ein god jobb. Eit slikt menneskesyn blir lett eit sjølvoppfyllande profeti som er vanskeleg å reversere.

Før insentivsystema blei innført, var helsevesenet bygd på tillit. Ansvaret låg i stor grad hos fagfolka som har tett kontakt med pasientane. Ein overlege måtte prioritere dei ressursane ho fekk og stå for sine val i møte med pasient og pårørande. Insentivsystema flyttar ein del av dette ansvaret til byråkratar i direktorat og departement. Systemet skal fremme effektivitet blir det sagt, underforstått at fagfolka ikkje yter optimalt utan insentiv.

På nittitalet var det opplest og vedtatt at samfunn med ein sterk offentleg sektor taper i den internasjonale konkurransen. Etter finanskrisa har denne kritikken stilna. No prøver NHO og den akademiske ideologiprodusenten Civita å innbille oss at alt som er galt i samfunnet, kan løysast med større forskjellar. Det viser at dei ikkje har forstått kva som er kjernen i den norske modellen. Det hastar med å stå opp for samfunnstilliten.

Alf

Ein litt forkorta versjon av denne kommentaren stod på trykk i Klassekampen i dag.

Folkestyret i skvis

Alf2Denne kronikken stod på trykk i Fædrelandsvennen i går.

Politikarane bør avgrense seg til å liste opp mål for samfunnsutviklinga. Resten kan dei overlate til oss som driv med modellutvikling og styringsteori. Dette er spissformuleringar frå ein av mine forelesarar frå studietida, professor i teknisk kybernetikk Jens Glad Balchen. Dei fleste trakk nok på skuldrane av desse luftige tankane om å setje dei folkevalde på sidelinja. Men då eg nyleg skulle halde eit foredrag om Balchen, var det naturleg å reflektere over utviklinga på dette området. Er vi i ferd med å få eit folkestyre i skvis mellom byråkrati, kapitalkrefter og betalt lobbyisme?

Då eg var medlem av formannskapet i Kristiansand for ein del år sidan, hadde vi mange diskusjonar om vegprosjekt. Eit av dei sentrale argumenta var kost-nytte-kalkylar. Eg er usikker på kor mange som hadde sett seg inn i desse kalkylane. Det blei aldri stilt spørsmål om kva samfunnskostnader som var tatt med og korleis dei var berekna. Og kva med nytteverdien? Korleis var den rekna ut? Politikarane argumenterte med kost-nytte-forholdet som om det var ei naturlov, og dei la dermed viktige vurderingar i hendene på byråkratane.

I ein debatt om val av vegtrase stilte eg spørsmål om konsekvensar for miljøet. Eg hevda at det var lagt for lite vekt på miljøomsyn. Ein av dei ansvarlege foreslo då å legge fleire miljøomsyn inn i kost-nytte-kalkylen. Men dette er feil veg å gå. Prising av miljøverdiar er ikkje eit objektivt spørsmål. Det er ikkje sikkert at Vidar Kleppe og eg vil sette same verdi på konsekvensane av å utrydde ein sjeldan art i vegtraseen. Vurdering av slike mjuke verdiar må komme klart fram i dagen.  Dersom vi lar byråkratane pakke alt inn i ein kost-nytte-faktor, så avpolitiserer vi viktige verdival.

I den politiske debatten kappast partia om å vere mest i mot byråkratisering. Men det er ikkje først og fremst talet på byråkratar som bør uroe oss. Problemet er at politikarane i aukande grad skyv politiske utfordringar over på byråkratiet for å sleppe unna vanskelege prioriteringar. Siste nytt på området er planane om å etablere eit frittståande selskap for vegbygging. Der skal vi putte pengar og ambisjonar inn i den eine enden og få firefelts veg ut i den andre enden, heilt i tråd med visjonane til min ambisiøse professor i kybernetikk.

Høgresida likar å framstille marknad og byråkrati som to motpolar. Men det er ein påstand som det er all grunn til å sette spørsmålsteikn ved. Privatisering av offentlege tenester fører til eit omfattande byråkrati for kravspesifikasjon og kontroll. I tillegg får dei folkevalde mindre makt. Når private får etablere vidaregåande skolar der det er mest lønsamt, blir det vanskeleg for fylkeskommunen å oppretthalde eit variert skoletilbod i distrikta. Erfaring frå andre land viser at det offentlege lett kjem i ein skvis når velferdstenester blir overtatt av store konsern med hovudkontor i skatteparadis. I Sverige har elevar blitt kasta på gata og folk har mista helsetenestene sine over natta når slike konsern har gått konkurs. Mange kommunar vurderer no om det er mogeleg å ta tilbake den politiske styringa før det er for seint.

Kommunikasjonsbransjen er eit relativt nytt element i norsk politikk. Folk med pengar kan kjøpe seg hjelp til å påverke dei politiske prosessane. Mange går frå regjering og storting til PR-firma, og mange blir henta til politiske toppverv frå den same bransjen. Det fører til at erfaringsgrunnlaget til det politiske toppsjiktet blir sterkt innsnevra. Stadig fleire kjem frå og går tilbake til ein bransje der ein arbeider for skiftande politiske standpunkt avhengig av kven som har råd til å betale. Eg er redd dette fører til ei avpolitisering og ei avideologisering av politikken.

Lobbyisme er ikkje den einaste utfordringa med PR-bransjen. Eit mindre påakta fenomen er ubalansen i den offentlege samtalen. Vi er no inne i ein trend der talet på journalistar i media går ned, samtidig som PR-bransjen veks kraftig. Det blir færre av dei som skal vere uavhengige og få fram bakanforliggande forhold og skjulte samanhengar. Samtidig blir det stadig fleire av dei som får betalt for å påverke oss i ein bestemt retning. Informasjonsbransjen kan bruke store ressursar på å fremme sine saker gjennom media. Journalistane som skal vurdere slike planta historier som ofte inneheld svært selektiv informasjon, får stadig dårlegare tid.

Jens Glad Balchen var ein teknologioptimist som likte å utfordre kollegar på andre fagområde. Han har betydd mykje for norsk industri, ikkje minst for offshoreindustrien og prosessindustrien som drar nytte av det fagområdet han var pioner for her i landet. Hans visjonar for samfunnsutviklinga har heldig vis fått mindre respons. Men kanskje ser vi like vel ein del utviklingstrekk som bør uroe oss. Vi ser tendensar til at folkestyret kjem i skvis mellom byråkrati, marknadskrefter og forskyving av informasjonsmakta frå media til PR-bransjen. Dette er ei utvikling vi bør ta på alvor.

Alf

Fisken ligg til fellesskapet

imageDei viltlevande marine ressursane ligg til fellesskapet i Noreg. Denne formuleringa er ikkje tatt frå SV sitt partiprogram. Det er paragraf to i havressurslova.

Sist Høgre hadde regjeringsmakt, prøvde dei å ta frå fellesskapet denne retten. Dei innførte fiskekvotar utan tidsavgrensing. Då dei raudgrøne kom til makta i 2005 blei dette gjort om. Kvoteretten blei tidsavgrensa til 25 år for etablert og 20 år for nye kvotrettar.

Ein representant for dei som miste sin evigvarande rett, gjekk til sak mot staten og vant fram i to rettsinstansar. Men i går kom det endelege svaret frå høgsterett i den sokalla Volstadsaka. Saksøkjaren nådde ikkke fram, og det inneber at vedtaket som den raudgrøne regjeringa gjorde, er lovleg og blir ståande.

Men no har Høgre på nytt fått regjeringsmakt. Spørsmålet er då om regjeringa kan og vil innføre evigvarande kvotar på nytt. Det er lite tvil om at dei ømskjer det om vi skal tru utsagn frå den nye fiskeriministeren. Men er dommen til hinder for det? Eg har berre kikka på domspremissane, og eg er ingen jurist. Men eg er ikkje overtydd om at dommen i seg sjølv er til hinder for å fatte eit nytt vedtak om evigvarande kvotar. Det kan synest som den har fokus på i kor stor grad omgjeringa var til skade for Volstad og i mindre grad på prinsippet om at fiskeressursane er fellesskapet sin eigedom, men som sagt har eg berre lest deler av premissane, så eg er open for andre vurderingar. Vi må også ha i bakhovudet at havressurslava kom etter at Volstad fekk sine kvoterettar.

Då må vi vurdere den politiske situasjonen. Vil regjerina prøve å innføre evigvarande kvotar på nytt, og er det mogeleg å gjere det på ein måte som ikkje kan gjerast om. For det første kan Stortinget som i saka om reservasjonsrett for lækjarar, be om å få saka til Stortinget. I ei så prinsipiell sak som dette, så er det heilt naturleg. Og då er det spørsmål om kvar partia står. Ut i frå mi erfaring i næringskomiteen, vil eg tvile på om KrF støttar Høgre her (med mindre det blir laga ein eller annan hestehandel). Venstre er eg derimot meir usikker på. Dei har jo flytta seg til høgre i næringspolitikken.

Som amatør på det juridiske området skal eg vere varsam, men eg har vanskeleg for å sjå at det kan lagast forskrifter eller lover som ikkje kan gjerast om. Den sentrale utfordringa er grunnlova sitt prinsipp om at dei ikkje skal ha tilbakeverkande kraft som er til skade for nokon. Men ein slik svingdørspolitikk vil vere til skade både for næringa for omdømme til det politiske leiarskapet. Så her er det mange spennande moment i den vidare prosessen.

Her finn du dommen.

http://www.domstol.no/no/Enkelt-domstol/-Norges-Hoyesterett/Avgjorelser/Siste-avgjorelser/Sporsmal-om-tidsubegrensete-strukturkvoter-er-i-strid-med-tilbakevirknforbud-i-Grunnloven–97-/

Alf

Moske og menneskerettar

image

Dette innlegget stod på trykk i Fædrelandsvennen 16. oktober.

I debatten om moske i Kristiansand har eg peika på at religionsfridom og retten til å praktisere sin religion er ein del av menneskerettane. Det går fram av artikkel 18 i FN si menneskerettserklæring og i FN-konvensjonen om sivile og politiske rettar. Den europeiske menneskerettskonvensjonen har liknande formuleringar i artikkel 9.

Dette har fått leiar i Stopp islamiseringa av Noreg, Arne Tumyr, til å rykke ut med eit av sine rabiate angrep på islam og underteikna. Det er ikkje noko nytt at Tumyr prøver å demonisere sine motstandarar. Du finn flust av slike angrep frå han og hans disiplar på Internett. Det som derimot uroar meg, er at parti som sit med makta i Kristiansand, ikkje er tydelegare på bana til støtte for denne delen av menneskerettane.

Den offentlege utgreiinga Det livssynsopne samfunn, NOU 2013:1, drøftar menneskerettar og religionsfridom. Eit samla utval, Stålsettutvalet, uttaler at: «Det er samtidig viktig at andre uttrykk får utvikle seg, blant annet ved at kommunale planmyndigheter opptrer imøtekommende ved bygging av f.eks. moskeer og templer.» Den politiske leiinga i Kristiansand kommune bør komme på bana med støtte til Stålsettutvalet på dette punktet og ikkje overlate debatten til Tumyr.

Alf

Kommersialisering eller trygg velferd

Eldreomsorg_smallNyleg fekk vi skremmande opplysningar frå det høgrestyret Sverige. Det private utdanningskonsernet John Bauer var konkurs og 7.000 elevar gjekk ei usikker framtid i møte. Litt seinare fekk vi vite at den kommersielle selskapet Sensia la ned seks helsestasjonar og 32.000 pasientar miste tilbodet sitt. I følgje Aftenposten er 40.000 personar ramma av konkurs og avvikling av skolar og velferdstenester som er satt ut til kommersielle konsern. Den konservative leiinga i Stockholm har tatt sjølvkritikk og er i ferd med å legge om sin politikk.

Dette er noko av bakgrunnen for at SV vil vidareutvikle gode offentlege tenestetilbod framfor å satse på kommersielle aktørar. Kommersialisering vil føre til at kommunen må bygge opp eit omfattande byråkrati for kontroll, men erfaringane frå Sverige viser at det like vel kan gå galt.  Det siste Høgre gjorde før dei miste regjeringsmakt var å godkjenne fleire John Bauer-skolar blant anna i Vest-Agder. Dersom godkjenninga hadde blitt ståande, så hadde vi sitte med skjegget i postkassa i dag.

SV er også opptatt av å legge til rette for at ideelle organisasjonar kan bli ein viktig del av tenestetilbodet. Barne- likestillings- og inkluderingsdepartementet som er leia av ein SV-statsråd har innført fleire tiltak som styrker dei ideelle aktørane sin posisjon. Den kommersialiseringa som Høgre legg opp til, vil derimot skvise ut ideelle aktørar.

Førstekandidat for Høgre, Ingunn Foss, går i eit innlegg i Farsund avis til angrep på SV sitt engasjement for ein sterk offentleg sektor. Ho er som sine partifellar i Sverige opptatt av å sleppe kommersielle aktørar til. SV trur ikkje dette er vegen å gå. Vi vil satse på å styrke det offentlege velferdstilbodet og samarbeide med ideelle aktørar for aktuelle omsorgsoppgåver. Ingun Foss hevdar at reglar for utbytte i skole og omsorg er overstyring av det kommunale sjølvstyret. Men Høgre har sagt at dei vil gå inn for utbytteavgrensing i skolesektoren, så her er argumentasjonen lite prinsipiell.

SV er opptatt av at dei skattepengane som vi brukar til omsorg og skole, skal gå til å utvikle trygge og gode tenester og ikkje til kontrollbyråkrati og skatteparadis. Vi vil sikre handlingsfridomen til kommunane og hindre at store kommersielle aktørar får ein marknadsposisjon som set kommunane i ein tvangssituasjon.

Alf

SV har levert for Agder

BildeHer er nokre eksempel på kva vi med engasjement frå underteikna og med SV i regjering har fått til for Agder i denne stortingsperioden:

Kunnskapsministeren frå SV la nyleg fram ei stortingsmelding der det blir varsla full gjennomgang av finansieringssystemet for universitet og høgskolar. Dermed kan vi få retta opp underfinansieringa av UiA

Etter godt arbeid av SV i transportkomiteen er det no bestemt å starte planlegginga av samankoplinga av Sørlandsbana og Vestfoldbana slik at vi kan redusere reisetida til Oslo med minst ein time. Etter tilsvarande aktiv innsats i finanskomiteen er det lagt til rette for at vi kan få totimarsavgangar på Sørlandsbana utan å legge ned nattoget.

I Nasjonal transportplan er det lagt opp til ei storstilt satsing på kollektivtransport, noko blant andre Kristiansandsregionen kan få glede av om det lokale høgrestyret lagar ein god og klimavennleg plan. Nasjonal transportplan inneheld også ei kraftig satsing på sykkel som vil komme regionen til gode.

SV og miljøorganisasjonane på Agder har kjempa mot oljeboring i Skagerrak, og regjeringa har no lagt fram ein forvaltningsplan for Skagerrak der det ikkje blir opna for oljeboring.

I valkampen lova eg å kjempe for å styrke industrien gjennom satsing på miljøteknologi. Vi fekk auka rammene for støtte til miljøteknologi, og bedrifter på Agder har dei siste tre åra fått over 200 millionar kroner frå miljøteknologiordninga i Innovasjon Noreg. I tillegg kjem støtte til energitiltak gjennom ENOVA.

Då den maritime næringa og offshorenæringa fekk problem etter finanskrisa i 2009, var regjeringa raskt ute med tiltak. Det viktigaste var kanskje auka rammer for GIEK, Garantiinstituttet for eksportkreditt. Utan desse garantiane, hadde mange bedrifter på Sørlandet fått store økononiske problem.

For å redusere klimagassutsleppa er det lagt avgifter på kraftverk som brukar fossilt brensel. Dette fører til at også norsk prosessindustri får auka kraftkostnader sjølv om dei brukar rein vasskraft. Det kan føre til at miljøvennleg metallproduksjon flyttar til land med meir forureinande kraft. For å unngå dette har regjeringa innført ei ordning med såkalla CO2-kompensasjon for å unngå at prosessindustrien som det er mykje av på Sørlandet, flytter ut.

SV samarbeida med fagrørsla då det viste seg at NAV for ei tid sidan hadde innført ei strengare tolking av reglane for tildeling av dagpengar i samband med permittering. Dette blei retta opp.

I denne regjeringsperioden har Kilden og aktivitetane i Kilden fått omfattande støtte.

Regjeringa sette ned Sørlandsutvalet som skal legge fram si innstilling under Arendalsveka.

Lokale institusjonar som Stiftelsen arkivet har fått ekstraordinære tilskot.

I tillegg har vi fått på plass ei rekke nasjonale løft som også er viktig for Agder. Du finn nokre av dei her: http://sv.no/content/download/59343/734544/file/SV%20har%20levert.pdf

Alf

Mat, makt og verdiar

BildeSist laurdag skreiv Nationen på leiarplass om dei radikale i byane og deira forhold til distrikt og matproduksjon. Bakgrunnen er at Berit Hundåla meldte seg ut av SV på grunn av usemje om rovdyrpolitikken. At det er usemje om rovdyrpolitikken og det rovdyrforliket som alle på Stortinget er med på, må vi nok leve med. Men leiarskribenten går vidare og snakkar generelt om urban arroganse blant radikale i byane med adresse til SV.

Eg er oppvaksen på ein liten gar på Vestlandet der ljå var den viktigaste reiskapen, og der fiske heldt liv i barneflokken. Eg kjenner meg derfor lite råka av karakteristikken urban arroganse. Det er vel denne bakgrunnen som gjorde det naturleg for meg å kjempe ein seig kamp for dei små bruka og for reell sjølvberging i arbeidet med landbruksmeldinga.

SV har kjempa for at vi skal ha eit landbruk som brukar nasjonale ressursar så langt som mogeleg. Vi er opptatt av reell sjølvberging der ein korrigerer matproduksjonen for import av for. Det har vi berre delvis fått gjennomslag for i regjeringa. Men landbruksmeldinga har trass alt fokus på nasjonale ressursar som grovfor og beite, og på landbruk i heile landet.

Vi har også vore opptatt av at vi må ta vare på dei små og mellomstore bruka. Dersom vi meiner alvor med å auke matproduksjonen, kan vi ikkje la god matjord gå ut av produksjon. Med den topografien vi har her i landet, er det ikkje alle stader det er mogeleg å skape store einingar utan atdet blir lange avstandar og stort energiforbruk. Derfor må vi også ta vare på dei bøndene som treng ein deltidsjobb ved sidan av bruket. Utan dei kan bygder bli avfolka.

Leiarskribenten insinuerer at SV-folk av gammal vane ironiserer over landbruket. Det har eg med mi lange fartstid i partiet til gode å oppleve. Derimot er vi opptatt av maktanalyse. Vi er derfor det partiet som klarast har gått ut i mot matkjedemakta og deira freistnad på å øydelegge landbrukssamvirke gjennom integrasjon bakover i matkjeda.SV har også tatt til orde mot privat omsetning av mjølkekvotar utan å få landbruksministeren med på det.

Eg trur Nationen skal leite lenge for å finne eit anna parti som står hardare på for dei verdiane som blir etterlyst i denneleiarartikkelen. Og faktisk så er det dei unge radikale, gjerne frå urbane strøk, som gir sin klaraste støtte til desse verdiane. Eg er redd at dei fordommane som blir lagt for dagen i denne leiarartikkelen, kan vere til skade for den breie alliansen som norsk landbruk er heilt avhengig av.

Dette innlegget står på trykk i Nationen i dag

Alf